The greatest dead rapper
Στις 15 Φεβρουαρίου συμπληρώνονται δέκα χρόνια από το θάνατο του πιο ταλαντούχου mc που ίσως ακούμπησε ποτέ μικρόφωνο… Δυστυχώς το ταλέντο αυτό δεν πρόλαβε να εξελιχθεί και επίσης δυστυχώς τα media του δίνουν περίπου το ένα 798609780987στό της σημασίας που δίνουν στον υπερεκτιμημένο tupac και στον biggie.
Όσοι δεν γνωρίζετε ψαχτείτε επί τόπου. That’s an order.
BIG L RIP
κινούμενοι σπειροειδώς προς το κενό
το μπλόγκινγκ το βαρέθηκα πιο γρήγορα απ’ότι το χάμστερ μου στην τετάρτη δημοτικού… εξ ου και η έκπληξη μου όταν βλέποντας τα στατιστικά είδα ότι ένας αξιοπρεπής αριθμός καμένων το επισκέπτεται καθημερινώς αν και έχω να γράψω απτο καλοκαίρι.. αηδιάζω με το πόσο αργόσχολος είναι ο κόσμος για να κάνει search τις λέξεις “νεκροκεφαλή bong”..
στοίχημα για το σε πόσες βδομάδες λιγότεροι από το 1/5 των αγανακτισμένων πολιτών θα θυμούνται το όνομα του πιτσιρικά?
δεν ξέρω αν είμαι ο μόνος που ανέκαθεν οραματιζόταν μια μορφή αντίδρασης με προσανατολισμό… όχι πρόχειρης επιφανειακής και ανούσιας, όπως όλα στο μεγάλο μας χωριό… η αφορμή δόθηκε, αλλά δεν έγινε follow through.. φαντάζομαι ένα εκατομύριο στους δρόμους να φωνάζει ότι ξέρεις φίλε, δεν ψηνόμαστε ιδιαιτέρως μαν για άλλα όπλα.. και να δούλευαν δηλαδή πάλι δεν θα ψηνόμασταν… και φιλαράκο να σου πω, δεν πολυγουστάρουμε τη φάση στα πανεπιστήμια, αν και ντάξει παίζουν κάτι καλά ντιλς για δεύτερο τραπέζι προς το κέντρο στον Κιάμο…και εκείνο το δημόσιο ρε συ.. ξεχνάω και τα χάπια μου που και που και με ψηλοτσιτώνει ώρες ώρες η ανικανότητα .. δεν είναι ιδιαίτερα εφίσιεντ όπως το λέμε εμείς οι λίγοι και εκλεκτοί με σπουδές οικονομικών
γενικά όλοι ονειρεύονται έναν δικό τους Μάη 68… αλλά μάλλον τις ελπίδες της δεκαετίας της εξαντλήσαμε στον Μπαράκ ρε μενς, στερέψαμε…τώρα το μόνο που μας έμεινε είναι η αντίδραση… δεν το θέλουμε αυτό.. ούτε εκείνο… ούτε το άλλο ρε άντε γαμήσου… μην μας ρωτάς τι θέλουμε όμως… σοβαρά ρε φίλος, ξεκόλλα.. γαμώ το κράτος..
το να τρέφεις ελπίδα για ριζική αλλαγή είναι οριακά πιο ηλίθιο άπτο να περιμένεις τον σύριζα να αρθρώσει ουσιαστικό πολιτικό λόγο.. ή να πιστεύεις ότι ο γιωργάκης έχει πάψει να είναι ηλίθιος… είναι σαν να σου χουν χώσει τη μούρη σε σκατά αλόγου και να σου λένε έλα άραξε, θα βγεις άπτα σκατά.. διάλεξε τι θες, σκατά γάιδαρου, γουρουνιού η αγελάδας… η πολυτέλεια της επιλογής βλέπεις… u gotta love it
ελλαδιστάν..αν κάψουμε 2-3 σχολές ακόμα και άλλα 4-5 πυροσβεστικά οχήματα λογικά το σύστημα θα καταρρεύσει οριστικά…viva la revolution..
Η έλλειψη πολιτικής σάτιρας στην Ελλάδα
Τους τελευταίους μήνες έχω εθιστεί σε δυο καταπληκτικές αμερικάνικες εκπομπές πολιτικής σάτιρας, το daily show ( http://www.thedailyshow.com/ ) και το colbert report ( http://www.comedycentral.com/shows/the_colbert_report/index.jhtml ).
Πραγματικά ξεκαρδιστικός και εύστοχος σαρκασμός του αμερικανικού πολιτικού γίγνεσθαι.. μέσα από αυτή την σάτιρα βγαίνει η πιο αγνή on point κριτική ενός συστήματος σάπιου σε αμέτρητους τομείς.. το κοινό αυτών των εκπομπών είναι κυρίως νέοι μορφωμένοι democrats, με πολύ πιο οξεία αντίληψη των πολιτικών τεκτενομένων από το μέσο Αμερικάνο.. και επειδή ακριβώς αυτή η κοινωνική ομάδα παίζει πρωτεύοντα ρόλο στις εξελίξεις, καλεσμένοι των εκπομπών αυτών έχει υπάρξει η αφρόκρεμα της πολιτικής και της show biz.. στους πρόσφατους συμπεριλαμβάνεται ο Ομπάμα, η Κλίντον και ο Μακέιν..
Επειδή όμως έχω μια έως και γραφική τάση να παραλληλίζω διεθνείς καταστάσεις με τις εν Ελλάδι, απορώ πώς είναι δυνατόν στη χώρα του Αριστοφάνη να απουσιάζει σχεδόν παντελώς η πολιτική σάτιρα στην ελληνική τηλεόραση.. ο Λαζόπουλος είναι ίσως το κοντινότερο, αλλά όταν κριτικάρει θέματα τέτοιου είδους το κάνει ευθέως, όσο στεγνά θα το έκανε ένας αρθρογράφος σε εφημερίδα.. τα αστεία του τα κρατάει για χλευασμό της εκπομπής της Πάνια και αντίστοιχα σοβαρούς στόχους.. προσπαθώ να σκεφτώ κάποιον άλλον, ενδεχομένως στο προφίλ ταίριαζε μόνο η Μαλβίνα και σε στιγμές οι ΑΜΑΝ..
Δεν ξέρω πού να το αποδώσω, ενδεχομένως στην εν γένει έλλειψη χιούμορ της ελληνικής τηλεόρασης, πόσω μάλλον όσον αφορά στο ποιοτικό χιούμορ που απαιτεί η πετυχημένη πολιτική σάτιρα..
Ίσως ενδεχομένως να οφείλεται και στο γεγονός ότι η “αντίδραση στο πολιτικό σύστημα” στη χώρα μας έχει κυρίως τη μορφή μελών αριστερών παρατάξεων να αλλαλάζουν συνθήματα σε πορείες..
Αυτή η επιφανειακή προσέγγιση τις πολιτικής ζωής που αναλώνεται σε συνθήματα και παραθυράκια σε δελτία ειδήσεων δεν επιτρέπει μια εκ βάθους ενασχόληση με τα κοινά, απόρροια της οποίας θα ήταν η σάτιρα η οποία αποτελεί από τα αρχαία χρόνια ένα από τα πιο ισχυρά μέσα αμφισβήτησης της εξουσίας.. είναι ισχυρό μέσο ακριβώς επειδή χτυπάει συγκεκαλυμένα αλλά στο ψαχνό και επιτρέπει την έκφραση ιδεών που ενδεχομένως θα ήταν κατακριτέες από τό εκάστοτε καθεστώς αν εκφράζονταν άμεσα.. η πολιτική σάτιρα είναι έξυπνη βόμβα, την αμολύεις και ξέρεις ότι το μήνυμα θα βρει τον κατάλληλο στόχο, τα κατάλληλα αυτιά και μυαλά μέσα στο πλήθως ηλιθίων..
Ενδεχομένως όμως η γενικότερη νοοτροπία στην Ελλάδα να είναι αδύνατο να ανατραπεί.. ενδεχομένως οι έξυπνοι νέοι να έχουν χάσει σε ολοκληρωτικό βαθμό ακόμη και την στοιχειώδη επιθυμία ενασχόλησης με τα κοινά (και ποιος μπορεί να τους/μας κατηγορήσει;).. ενδεχομένως να είμαστε καταδικασμένοι η πολιτική συζήτηση να είναι ανταλλαγή κραυγών σε τηλεοπτικά παράθυρα και οι νέες πολιτικές ιδέες αντίδρασης στο status quo να είναι αναμασημένες ιδεολογίες περασμένων δεκαετιών συμπυκνωμένες μέσα σε συνθήματα που ηχούν από ντουντούκες..
utopia
Δεν νομίζω να αμφισβητεί κανείς τα πλεονεκτήματα της ζωηρής φαντασίας.. ειδικά αν είσαι σε θέση να την μετουσιώσεις σε κάτι χειροπιαστό.. αν αυτό το χειροπιαστό είναι και κάτι που μπορεί να σου αποφέρει τα προς το ζην, προσωπικά δεν θα μπορούσα να ζητήσω κάτι άλλο.. δεν θα με ενοχλούσε ιδιαίτερα να ήμουν best-selling συγγραφέας που να γυρνάει τον κόσμο με ένα λαπ-τοπ στην τσάντα..
αλλά το να έχεις υπερ-δραστήρια φαντασία, το να είσαι ονειροπόλος -γιατί αυτό συνεπάγεται- βάζει τρομακτικά ψηλά τον πήχη των προσδοκιών σου άπτην actual ζωή.. σε όλους τους τομείς..
και αν είναι ενδεχομένως καλό να μην σταματάς να έχεις όνειρα όσον αφορά πχ στην καριέρα σου γιατί σου δίνει ένα συνεχές κίνητρο για βελτίωση, τα συχνά ταξίδια σε φανταστικές ιστορίες με ειδυλλιακές υποθέσεις σε κάνουν να βασανίζεσαι από ένα συνεχές αίσθημα ανικανοποίησης..
ανικανοποίηση γιατί όσο αντικειμενικά καταπληκτική και αν είναι μια συγκεκριμένη εμπειρία, ένα συγκεκριμένο ταξίδι, μια συγκεκριμένη σχέση, είναι μετρημένες στα δάχτυλα οι φορές που η ζωή θα ανταποκριθεί πλήρως στα όνειρά σου.. για να το πω πιο συγκεκριμένα, η γκόμενά σου κάτι θα κάνει και θα χαλάσει την εικόνα της the one που έχεις σχηματίσει όταν άκουγες κάποιο τραγούδι και το πινέλλο του μυαλού σου ζωγράφιζε την κοπέλα που κάθε χαμόγελο της θα ήταν μια καλοκαιρινή ανατολή στον ορίζοντα μιας ερημικής παραλίας..
οπότε τι κάνουμε; αναγνωρίζουμε τη ματαιότητα της ύπαρξής μας και παραδινόμαστε στον συμβιβασμό; ή ζούμε κυνηγώντας τις μαγικές εκείνες στιγμές που η πραγματικότητα εφάπτεται του ονείρου;
“A map of the world that does not include Utopia is not worth even glancing at, for it leaves out the one country at which Humanity is always landing.”
Oscar Wilde
Ο πιο χοντρός άνθρωπος του κόσμου στοχεύει να σπάσει το ρεκόρ απώλειας βάρους
Όσοι και όσες νιώθετε άσχημα επειδή τώρα που έρχεται το καλοκαίρι θα γίνει ακόμη περισσότερο αισθητή η διαφορά σας από το μοντέλο που είδατε σε εκείνη την Χ , Ψ διαφήμιση εκείνης της Χ , Ψ μάρκας ρούχων / κολώνιας / whatevah, σκεφτείτε ότι υπάρχουν και χειρότερα..
Βέβαια δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί να σας παρηγορεί το γεγονός ότι είστε πιο καλλίγραμοι από τον Μεξικάνο Manuel Uribe aka πιο χοντρό άνθρωπο του κόσμου..
Ο Manuel ήταν ένας κανονικός τύπος μέχρι που μετακόμισε στις ΗΠΑ για να δουλέψει ως τεχνικός υπολογιστών.. Εκεί μυήθηκε στην μαγευτική fast-food κουλτούρα και μετά από κάποια χρόνια κατέληξε να ζυγίζει 618 κιλά .. ΕΞΑΚΟΣΙΑ ΦΑΚΙΝ ΔΕΚΑ-ΟΧΤΩ ΚΙΛΑ .. sexy?
Εντάξει αποκλείεται να ήταν κανονικός τύπος αρχικά αλλά έτσι η ιστορία γίνεται πιο αστεία.. ο εν λόγω κύριος λοιπόν ευρισκόμενος σε εντατική δίαιτα τον τελευταίο καιρό αποφάσισε να προσπαθήσει να σπάσει το ρεκόρ για περισσότερα χαμμένα κιλά το οποίο ανήκει στον Jon Brower Minnoch..ο Jon είχε χάσει 462 κιλά και ο Manuel σκοπεύει να τον κατατροπώσει χάνοντας 475 κιλά μέχρι το 2010.. του ευχόμαστε όλόψυχα καλή επιτυχία..
Σημειωτέον ότι ο Manuel έχει κοπέλα.. και αν αυτό σας φάνηκε αστείο ως μεμονωμένο γεγονός, προσθέστε και το στοιχείο ότι η κοπέλα ζυγίζει 50 κιλά.. ιδέα για best selling crash diet πρόγραμμα εν όψει καλοκαιριού: μια ώρα παρακολούθησης μιας sex tape του εν λόγω ζευγαριού.. φάκιν εγγυημένο κόψιμο όρεξης για έναν μήνα..
πηγή: http://www.reuters.com/article/newsOne/idUSN1330327620080513?pageNumber=1&virtualBrandChannel=0
Γυναίκα μπέρδεψε τον γυμνό διαρρήκτη με τον άντρα της
36χρονη γυναίκα στη Μαλαισία ξύπνησε και ανακάλυψε πως ο άντρας με τον οποίο κοιμόταν δεν ήταν ο άντρας της αλλά ένας γυμνός διαρρήκτης.
Πόσο γάμησε? Ο τύπος μολονότι είχε κλέψει ό,τι ήθελε και μπορούσε άνετα να διαφύγει, γδύθηκε και τρύπωσε δίπλα της στο κρεβάτι ενώ ο άντρας της κοιμόταν στον καναπέ.. Η ίδια είπε ότι άρχισε να υποπτεύεται κάτι όταν της φάνηκε κάπως διαφορετική η φωνή του.. βέβαια δεν διευκρίνησε κατά τη διάρκεια ποιας δραστηριότητας έγινε αυτό.. οπότε μπορούμε κάλλιστα να φανταστούμε ότι έγινε αφ’ότου είχε αρχίσει να του παίρνει την wake-up blowjob της ημέρας.. και κάπως έτσι η ιστορία περνάει σε άλλο επίπεδο..
και για να το πάω ένα βήμα παραπέρα, φαντάζεστε να έλεγε ότι άρχισε να έχει υποψίες όταν της φάνηκε διαφορετική η γεύση του σπέρματος? damn, θα πλήρωνα αδρά για να βρισκόμουν δίπλα στον άντρα της την στιγμή που θα έδινε τέτοια κατάθεση στην αστυνομία..
πηγή: http://www.reuters.com/article/newsOne/idUSEIC36526720080513
Ξέθαψαν νεκροκεφαλή και την χρησιμοποίησαν ως bong
Στο Χιούστον του Τέξας (Bush, fuck yeah!), η αστυνομία αναζητά τους δύο άντρες που άνοιξαν έναν τάφο, ξεκόλλησαν το κεφάλι του νεκρού και το χρησιμοποίησαν σαν bong.
πηγή: http://www.reuters.com/article/oddlyEnoughNews/idUSN0842573120080509
εγώ δεν έχω να πω κάτι πέραν του αυτονόητου.. ότι θέλω να γνωρίσω αυτούς τους δύο τύπους..
Keny Arkana
Κόλλησα με την εν λόγω δεσποινίδα όταν πρωτοείδα το εξής κλιπ της:
Aντικαθεστωτικό, βρώμικο, δυνατό.. όπως θα πρεπε να ναι κάθε χιπ-χοπ τραγούδι του είδους που σέβεται τον εαυτό του.. η Keny Arkana είναι από τη Marseille, τη Μέκκα της γαλλικής χιπ-χοπ, και είναι μέλος του κινήματος Alter-globalization (a social movement whose political line is close to anti-globalization but which prefers to present itself as supporting the international integration of globalization while urging that values of democracy, economic justice, environmental protection, and human rights be put ahead of purely economic concerns).
Ο προπέρσινος δίσκος της, Entre ciment et belle étoile είναι κλασσικός και τον προτείνω ανεπιφύλακτα.. από αυτόν είναι το άνωθεν τραγούδι αλλά και η εξής κομματάρα:
Τέλος, πριν λίγες βδομάδες κυκλοφόρησε ένα ΕΡ ονόματι Désobéissance απ’όπου ανέβασα και την εξής -επίσης- κομματάρα:
http://www.zshare.net/audio/11232935f036fa12
Τσεκάρετε
πού είναι το πέος? οεο
Θεωρείτε αγχώδη διαδικασία το να πρέπει να έχετε το νου σας να μην σας κλέψουν το κινητό σε μέσα μαζικής μεταφοράς? Φανταστείτε να έπρεπε να έπρεπε να προσέχετε να μην σας κλέψουν το “εργαλείο”..
Στην Κινκάσα, την πρωτεύουσα του Κονγκό, έχει προκληθεί πανικός στην κοινή γνώμη τις τελευταίες μέρες εξαιτίας πολλαπλών περιπτώσεων αρπαγής πεών.. true story.. Οι ραδιοφωνικές εκπομπές έχουν κατακλυστεί από τηλεφωνήματα αγανακτισμένων πολιτών και μάλιστα κρατούνται 13 ύποπτοι οι οποίοι κινδύνευσαν με λιντσάρισμα λόγω κατηγοριών σε βάρος τους για αρπαγή ή σμίκρυνση πεών μέσω μαύρης μαγείας..
Αυτούσιο το άρθρο εδώ: http://www.reuters.com/article/newsOne/idUSL2290323220080422?pageNumber=1&virtualBrandChannel=0
Εγώ έχω να πω απλά ότι όποιος αρχίσει να ουρλιάζει υστερικά μέσα σε λεωφορείο στο κέντρο της Αθήνας ότι μόλις του έκλεψαν το πέος, ακολούθως καταγγείλει την κλοπή στο πλησιέστερο αστυνομικό τμήμα και μου φέρει όλο το προαναφερθέν σκηνικό αποτυπωμένο σε βίντεο έχει 10.000 γιούροζ cash στο χέρι από μένα..
σουρεαλιστικό κυνήγι πάπιας
Ήταν πρωινό ενός βροχερού Απρίλη και μαζί με τον Ουαλό αλκοολικό κουμπάρο μου τον Matthew ξεκινήσαμε για κυνήγι άγριας πάπιας στους ξακουστούς δυσπρόσιτους βάλτους του ανατολικού Yorkshire..
εφοδιασμένοι με τις συλλεκτικές ρωσικες καραμπίνες μας δευτερου παγκοσμιου πολεμου, με 2 ικανότατα και άρτια εκπαιδευμένα κατάμαυρα labrador -τον Chuckie και τον Pat- και φυσικά με αρκετό φαγητό και whiskey για να χορτάσει ένας λόχος, αρχίσαμε αποφασιστικά την εξόρμηση στον αφιλόξενο βάλτο, ο οποιος στην κυνηγητική κοινότητα τις εποχής ήταν γνωστός ως “the damned one”…
όπως καταλαβαίνετε ήταν πολλές οι φρικιαστικές ιστορίες που συνόδευαν το συγκεκριμένο μέρος, από το μύθο του φαντάσματος ενός απόκληρου σκοτσέζου πεζοναύτη έως την -κάπως τραβηγμένη είναι η αλήθεια ιστορία μιας γενετικά παραμορφωμένης ράτσας ομιλούντων και ανθρωποφάγων ακρίδων…
ήμασταν ταμπουρωμένοι 2 ώρες και δεν είχαμε δει ίχνος πάπιας -παρα τις προσπάθειες του matthew να τις προσελκύσει παράγοντας έναν ήχο ενώ φυσούσε ρυθμικά από ένα καλάμι που ήταν στερεωμένο ανάμεσα στο κενό των δυο χρυσών δοντιών του.. ένα κόλπο που μου είχε πει κομπάζοντας ότι του είχε μάθει ένας μύθος στον χώρο του κυνηγιού πάπιας, ο Μονεγάσκος Jean-Baptiste Papillon…
μετά από τις αρχικές άκαρπες προσπάθειες μας λοιπόν, αποφασίσαμε ότι η μονη η λύση ήταν να γίνουμε φέσι από το σπάνιο home-made malt whiskey που μας είχε δώσει ο ιδιοκτητης του μεγαλύτερου αποστακτηρίου του Αberdeen μετά από στοίχημα που είχαμε κερδίσει παίζοντας ποδοσφαιράκι μαζί του στην pub του St Martin’s μερικές μέρες πριν…
κάποιες ώρες μετά, παραπατώντας πλέον και βλέποντας μια απέραντη θολούρα εκεί που πριν με το αετήσιο βλέμμα μας μπορούσαμε να διακρίνουμε και την παραμικρή κίνηση εντόμου, ξεκινήσαμε για δεύτερη απόπειρα αναζήτησης θηράματος.. κάτσαμε κρυμμένοι πίσω από έναν θάμνο σε στάση γιαπωνέζου καμικάζι-σκοπευτή και περιμέναμε..
περιμέναμε..
περιμέναμε…
περιμέναμε….
δεν είχαν περάσει ούτε 5 λεπτά και χωρίς να το καταλάβουμε αρχίσαμε να ανταλλάσσουμε πρόστιχα mother jokes και λίγο μετά γελάγαμε τόσο πολύ -κομματιασμένοι γαρ- που είχαμε ξεχάσει γιατί είχαμε κάτσει στο συγκεκριμένο σημείο
- you bloody bastard, thats the sickest joke i’ve ever….
η φράση του matthew διακόπηκε από έναν παρατεταμένο ήχο προερχόμενο από την λίμνη μπροστά μας…
σηκωθήκαμε έντρομοι και αντικρύσαμε το πιο σουρεαλιστικό θέαμα που είχαμε δει στη ζωή μας.. ήταν ένα πλοίο viking που έσκιζε τα νερά τις λίμνης..
ήταν άδειο..
η μήπως όχι? με μια προσεκτική ματια παρατηρήσαμε μια κατσίκα καθισμένη αρχοντικά στην πλώρη να παίζει μια μελαγχολική μελωδία στο βιολοντσέλο…
- oi mate!
αναφώνησε ο matthew απευθυνόμενος στην πανέμορφη αλλα ανατριχιαστική συνάμα αυτή κατσίκα
-would you mind switching to a jollier tune? we’re kinda wasted down here and your totally bumming us out
η κατσίκα εναπέθεσε το βιολοντσέλο, άναψε κάτι που έμοιαζε με κουβανέζικο πούρο και κοιτώντας παρα πολύ επίμονα και διαπεραστικά τον matthew άρχισε να ψέλνει ένα κέλτικο μοιρολόι..
ξαφνικά άκουσα έναν δυνατό κρότο διπλα μου, γυρνάω και έντρομος συνειδητοποιώ ότι εκεί που βρισκόταν μέχρι πρότινος ο matthew βρισκόταν πλέον μια νεκροκεφαλή που είχε στερεωμένο πάνω τις ένα μισοφαγωμένο δαμάσκηνο..
δεν σκέφτηκα περαιτέρω, πέταξα την καραμπίνα μου και άρχιζα να τρέχω…
ήταν η τελευταία φορα που πήγα για κυνήγι πάπιας…
get the joke you fucking retards
το south park είναι κατ’εμέ ένα άπτα καλύτερα πράγματα στη ιστορία της τηλεόρασης.. είχα διαβάσει μάλιστα πριν κάποιο καιρό ένα άρθρο ενός πανεπιστημιακού με βαρύγδουπο τίτλο που έλεγε ότι είναι ίσως η πιο έξυπνη σάτιρα στην ιστορία της αμερικανικής mainstream κουλτούρας από την εποχή του Mark Twain (έλα μην ντρέπεστε, google him you illiterate bastards)..
ενδεχομένως ο λόγος που μολονότι ούσα τόσο έξυπνη σειρά κατάφερε να γίνει τόσο ευρέως γνωστή στον αποτελούμενο από ηλιθίους κόσμο αυτό είναι ότι κινείται σε δύο επίπεδα..
το ένα επίπεδο είναι τα προφανή κάφρικα αστεία.. αστεία που καταλαβαίνει και βρίσκει αστεία και ο μέσος 16χρονος ή/και αστοιχείωτος ή/και ηλίθιος ή/και ανενημέρωτος θεατής.. δηλαδή το 98% περίπου των θεατών..
το δεύτερο επίπεδο είναι η ενίοτε μεγαλοφυής και συχνά υποβόσκουσα σάτιρα.. το “υποβόσκουσα” είναι ψιλοσχετικό γιατί δεν θα λεγα ότι είναι και ιδιαίτερα συγκεκαλυμένη ποτέ..
αλλά απ’ότι φαίνεται είναι πολύ λιγότεροι του αναμενομένου αυτοί που πιάνουν πάντα το δεύτερο επίπεδο..
συγκεκριμένα ένα πρόσφατο επεισόδιο, το Canada on Strike( http://en.wikipedia.org/wiki/Canada_on_Strike ) λάνσαρε το αστειάκι
με την στιχομυθία
“I’m not your buddeh, guy!”
“I’m not your guy, fwend!”
“I’m not your fwend, buddeh!”
“I’m not your buddeh, guy!”
το οποίο εξελίσσεται ραγδαία σε cult classic αστείο.. οκ εντάξει, χαριτωμένη η αναπαρωγή της σε υπερβολικό, family-guy-ικό στυλ στο επεισόδιο..
αλλά πόσοι άραγε,ειδικά εκτός Αμερικής, κατάλαβαν ότι η όλη ουσία του επεισοδίου ήταν ότι ήταν σχεδόν ολόκληρο ένας σατιρικός παραλληλισμός με την πρόσφατη απεργία των σεναριογράφων και το επακόλουθο ζήτημα με το internet money? God damn it δηλαδή, πόσο πιο προφανές πρέπει να σου το κάνουν άπτο να λέει o Stan στο τέλος:
“We thought we could make money on the Internet. But while the Internet is new and exciting for creative people, it hasn’t matured as a distribution mechanism to the extent that one should trade real and immediate opportunities for income for the promise of future online revenue. It will be a few years before digital distribution of media on the Internet can be monetized to an extent that necessitates content producers to forgo their fair value in more traditional media”
οι τύποι το καναν τόσο ακραία (σε βαθμό καφρίλας,όπως συνηθίζουν) οφθαλμοφανές.. κι όμως πόσοι από τους βλάκες που ενθουσιάστηκαν με το παραπάνω αστειάκι το κατάλαβαν? απ’ότι παρατήρησα ελάχιστοι..
το οποίο σημαίνει ότι ή δεν ήξεραν καν για τα σατιριζόμενα γεγονόντα (έστω και ως αιτία αναβολής του Lost ξέρω γω).. είτε τα ηξεραν και απλά δεν κατάλαβαν τη σάτιρα.. equally pathetic..
μάλλον οτιδήποτε λιγότερο in-your-face από την άκρως απλοική “σάτιρα” τύπου Λαζόπουλου -για να φέρω και ένα ντόπιο παράδειγμα- τους φαίνεται υπερβολικά σύνθετo για να τo καταλάβουν.. δώστε μασημένη τροφή στα παιδάκια…
Improv Everywhere
Πρόκειται για ένα εμπνευσμένο project που έχει εξαπλωθεί παγκοσμίως, μια ομάδα ατόμων που διοργανώνουν -συνήθως μαζικά- πρωτότυπα/κάφρικα happenings.. Από το site τους (http://improveverywhere.com):
“Improv Everywhere causes scenes of chaos and joy in public places. Created in August of 2001 by Charlie Todd, Improv Everywhere has executed over 70 missions involving thousands of undercover agents. The group is based in New York City.”
Στο site τους μπορείτε να δείτε μεταξύ άλλων και βίντεο από όλα τα “missions” τους, συμπεριλαμβανομένου και του εξής, όπου 200 άτομα πάγωσαν για 5 λεπτά στο Grand Central Station στη Νέα Υόρκη:
Θα είχε πλάκα να λάμβαναν χώρα αντίστοιχα σκηνικά στην Ελλάδα αλλά δυστυχώς απαιτούνται οργάνωση, ανοιχτό μυαλό και αίσθηση του χιούμορ.. προσόντα που στη χώρα μας σπανίζουν to say the least..
music in the new era vol.I
Την εποχή που το να πεις σε έναν 15χρονο να αγοράσει cd θα προκαλέσει αντίστοιχη αντίδραση με το να ζητήσεις από εμένα να αγοράσω πορνοπεριοδικό (να πληρώσω για κάτι που βρίσκω με ένα search και δύο clicks? bitch please..), το λιγότερο που μπορείς να πεις είναι ότι η νοοτροπία του μέσου ακροατή έχει αλλάξει ριζικά τα τελευταία 10 χρόνια..
Έχω την τύχη να ανήκω στη γενιά που πρόλαβε στα τελειώματα τους το βινύλιο και την κασσέτα. τύχη με την έννοια ότι όσοι είμαστε στα twenties βιώσαμε από πρώτο χέρι μια μετάλλαξη στη μουσική βιομηχανία που αντίστοιχή της ο κόσμος ενδεχομένως δεν έχει ξαναδεί..την στιγμή που πιάνεις το usb καλώδιο για να συνδέσεις το i-pod σου στο pc ώστε να μεταφέρεις σε 10 δευτερόλεπτα 3 cd που μόλις κατέβασες,πόσους αιώνες πίσω σου φαίνεται η εποχή που έγραφες κασσέτες για να ακούσεις στο walkman στο δρόμο για το σχολείο?
Ο κύριος υπαίτιος αυτής της ριζικής μετάλλαξης, το internet, συχνά δαιμονιοποιείται ως κύριος εκφραστής και φορέας της πειρατείας η οποία σκοτώνει τη μουσική και τα λοιπά και τα λοιπά.. το αν αυτό όντως συμβαίνει, καθώς και η μορφή που θα έχει η νέα μουσική βιομηχανία είναι κάτι που έχει αναλυθεί σε βαθμό που καθιστά απολύτως περιττή την επέκταση μου επί του θέματος..
Θα είχε όμως ενδιαφέρον να μιλήσουμε για κάτι άλλο.. για το πως διαμορφώνεται ο μουσικόφιλος της νέας εποχής.. ακούω πολλούς να αναπολούν της παλιές εποχές και να νοσταλγούν τον καιρό που λιώνανε στα δισκάδικα σε αναζήτηση σπάνιων βινυλίων και την επακόλουθη ικανοποίηση που αντλούσαν από μια νέα μουσική ανακάλυψη..οτιδήποτε σπάνιο είναι εξ’ορισμού πιο πολύτιμο..και ναι, αν και παραείμαι μικρός για να το έχω ζήσει εκτεταμένα, κάλλιστα μπορώ να φανταστώ το εκκεντρικό αίσθημα ολοκλήρωσης που γεννάται από την εύρεση ενός σπάνιου ep μιας ουαλέζικης new wave μπάντας σε ένα παζάρι βινυλίων στο canterbury.. γενικώς, το όλο ψάξιμο στη μουσική είχε μια μαγεία η οποία πλέον έχει εκλείψει..
Αλλά το να προτιμά κάποιος την προϋπάρχουσα κατάσταση απ’την τωρινή είναι σαν να απαρνείται το πόσο χρήσιμο είναι το νετ συνολικά..καλός ο ρομαντισμός αλλά ναι , όπως και να το κάνουμε η ευκολία εύρεσης πληροφορίας (μουσικής) σου δίνει τη δυνατότητα να ψάξεις πολλαπλά περισσότερες πληροφορίες (μουσικές) σε ένα χ χρονικό διάστημα και κατ’επέκταση σου επιτρέπει να εμπλουτίσεις πολλαπλώς ευκολότερα τις γνώσεις σου..
hey kids, leave the teacher alone
Θυμάμαι ανέκαθεν τον εαυτό μου με τους συμμαθητές μου να κάνουμε σατανικές σκέψεις για τιμωρία των βασανιστών aka δασκάλων μας, αλλά ποτέ δεν είχαμε πλησιάσει ούτε στοιχειωδώς στην υλοποίηση τους. Βέβαια θα μου πείτε, δεν ζούσαμε στην Αμερική.
9χρονοι (όχι δεν είναι τυπογραφικό λάθος) μαθητές συνελήφθησαν λοιπόν στην Ατλάντα στην πολιτεία της Τζώρτζια έχοντας στην κατοχή τους ένα σπασμένο χασαπομάχαιρο (cult), χειροπέδες και μονωτική ταινία. Σκοπός τους, όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, ήταν να δέσουν τη δασκάλα τους, να την φιμώσουν,να την αναισθητοποίσουν χτυπώντας την στο κεφάλι και να την μαχαιρώσουν.
Damn, αυτά τα Αμερικανάκια γίνονται βίαια από όλο και πιο μικρά όσο περνάνε τα χρόνια. Δεν φαντάζεστε άνετα σε μερικά χρόνια θέμα στις ειδήσεις για μακελειό σε νηπιακό σταθμό της Φλόριντα? Δεν λέω σε μαιευτήριο γιατί λέω να cut these bastards some slack.
Όπιο, σαμουράι και σιαμαίοι
Ήμουν στην pub “murphy’s” στο Νότιο Λονδίνο, είχα γίνει χάλια με υποβρύχια και μιλούσα με τον Dunkan, τον αλκοολικό πρώην ιερολοχίτη ιδιοκτήτη του μαγαζιού.. κλασσικές συζητήσεις, λέγαμε για το αν η Liverpool θα πάρει πρωτάθλημα επιτέλους και για το αν οι tories θα ξαναπάρουν την εξουσία στις προσεχείς εκλογές…παράλληλα πειράζαμε την Olivia, την ιρλανδή ανιψιά του με φακίδες και τεράστια βυζιά… η ώρα πέρναγε και καθώς είχαμε γίνει χάλια του Dunkan του και του υπέρβαρου και πάρα πολύ εριστικού ξαδέρφου του του Rory του καρφώθηκε στο μυαλό να ψωνίσουμε λίγο herbal acid από έναν Ταϋλανδό διαλογιστή που είχε γνωρίσει τις προάλλες σε μια κυνομαχία σε μια υπόγεια διάβαση κοντά στο Kings’Cross..
Με τα πολλά φτάνουμε στο ημι-εγκαταλελειμμένο διαμέρισμα του Ταϋλανδού ονόματι Son-Pei .. φιλόξενος όπως όλοι οι Ταυλανδοί, μας προσκαλεί να περάσουμε μέσα για να δοκιμάσουμε ένα όπως είπε εξαιρετικό όπιο που είχε αγοράσει τις προάλλες από έναν Αυγανό γεωπόνο στο Brighton… μπαίνουμε λοιπόν στο διαμέρισμα και προς μεγάλη μου έκπληξη βλέπω καθισμένους σε ένα χαλί δυο παρα πολύ γεροδεμένους ξανθούς αυστραλούς σιαμαίους (κολλημένους στο κεφάλι) ονόματι Austin και Greg.. Προσπερνώντας την αρχική αμηχανία άρχισα να ακούω την ιστορία τις ζωής τους η οποία περιελάμβανε ένα σύντομο πέρασμα από την underground βελγική πορνογραφία, μια σειρά από δημοσιεύσεις σε νέο-μαρξιστικό έντυπο στην ουκρανία και κατέληξε σε μια πάρα πολύ επιτυχημένη καριέρα στο χρηματιστήριο του Ηong-Κong όπου είχαν αποκτήσει τι φήμη των ειδημόνων στο junk bond open trade…
Η ώρα περνούσε και καθώς το herbal acid είχε αρχίσει να τα σκάει για τα καλά, το αυγανικό όπιο με έστειλε πραγματικά αλλού.. βρισκόμουν σε ένα παρα πολύ απόκρημνο βουνό κάπου στην Ιαπωνία, ο αέρας λυσσομανούσε και για κάποιο λόγο ήμουν ντυμένος απτή μέση και πάνω samurai και απτή μέση και κάτω πάπια.. φρικαρισμένος άρχισα την περιήγηση ώσπου ξάφνου ακούω ένα μεγάλο κρότο, γυρνάω και απτό πουθενά αρχίζουν να με κυνηγάνε παρα πολλά τεραστια πασχαλινά αυγά.. μολονότι έντρομος, βρήκα την ψυχραιμία να θυμηθώ τι μου είχε πει κάποτε ο Θιβετιανός μοναχός και μέντορας μου, ο αείμνηστος Τοn-Pαο.. μου είχε πει εκείνη την κρύα νύχτα του Νοέμβρη κάτω απ’τον έναστρο ουρανό του νοτίου Θιβέτ, “όταν σε περικυκλώσουν αυγά, ένα είναι σωστό: σπάσε στη μέση το μονο αυγό που είναι διπλό” .. τότε είχα νομίσει ότι αναφερόταν στο διπλό του Θρύλου στο Champions League αλλα μονο στην μετέπειτα κατάστασή μου κατάλαβα το βαθύτερο νόημα του αποφθέγματος του σοφού Τοn-Pao…
Με το samurai sword ανά χείρας και με ανάλαφρες δρασκελιές πάπιας άρχισα να κινούμαι περιμετρικά προς τα αυγά με σκοπό να εντοπίσω το ένα και μοναδικό διπλό αυγό.. καθώς τα αυγά είχαν αρχίσει να με πλησιάζουν απειλητικά, βλέπω με την άκρη του ματιού μου ένα επιβλητικό διπλό αυγό να ξεχωρίζει… με ταχύτητα αίλουρου ορμάω και μονομιάς η θανατηφόρα λεπίδα μου το κόβει στη μέση.. τότε ξαφνικά ακούω ένα παρα πολύ διαπεραστικό “oh bloody hell mate!” και μονομιάς επαναφέρομαι στην πραγματικότητα… ο Austin και ο Greg αιμόφυρτοι στο πάτωμα και εγώ με το χασαπομάχαιρο του Rory ανά χείρας…
“What the fuck man?” αναφώνησα… ο Greg ήταν τόσο τριππαρισμενος απ’τη μεσκαλίνη που είχαν εισπνεύσει με τον dunkan που δεν είχε καταλάβει καν τι είχε συμβεί, ενώ ο Austin μουρμούραγε κάτι για έναν παρανοϊκό τύπο που έκανε την πάπια… δεν έκατσα να δω την συνεχεια, βγήκα τρέχοντας απ’το διαμέρισμα, κατέβηκα αλλαλάζοντας τα σκαλιά και με τι βροχή να πέφτει περιπαιχτικά πάνω μου χάθηκα σαν σκιά στα βρώμικα στενάκια του νότιου Λονδίνου..
