σουρεαλιστικό κυνήγι πάπιας
Ήταν πρωινό ενός βροχερού Απρίλη και μαζί με τον Ουαλό αλκοολικό κουμπάρο μου τον Matthew ξεκινήσαμε για κυνήγι άγριας πάπιας στους ξακουστούς δυσπρόσιτους βάλτους του ανατολικού Yorkshire..
εφοδιασμένοι με τις συλλεκτικές ρωσικες καραμπίνες μας δευτερου παγκοσμιου πολεμου, με 2 ικανότατα και άρτια εκπαιδευμένα κατάμαυρα labrador -τον Chuckie και τον Pat- και φυσικά με αρκετό φαγητό και whiskey για να χορτάσει ένας λόχος, αρχίσαμε αποφασιστικά την εξόρμηση στον αφιλόξενο βάλτο, ο οποιος στην κυνηγητική κοινότητα τις εποχής ήταν γνωστός ως “the damned one”…
όπως καταλαβαίνετε ήταν πολλές οι φρικιαστικές ιστορίες που συνόδευαν το συγκεκριμένο μέρος, από το μύθο του φαντάσματος ενός απόκληρου σκοτσέζου πεζοναύτη έως την -κάπως τραβηγμένη είναι η αλήθεια ιστορία μιας γενετικά παραμορφωμένης ράτσας ομιλούντων και ανθρωποφάγων ακρίδων…
ήμασταν ταμπουρωμένοι 2 ώρες και δεν είχαμε δει ίχνος πάπιας -παρα τις προσπάθειες του matthew να τις προσελκύσει παράγοντας έναν ήχο ενώ φυσούσε ρυθμικά από ένα καλάμι που ήταν στερεωμένο ανάμεσα στο κενό των δυο χρυσών δοντιών του.. ένα κόλπο που μου είχε πει κομπάζοντας ότι του είχε μάθει ένας μύθος στον χώρο του κυνηγιού πάπιας, ο Μονεγάσκος Jean-Baptiste Papillon…
μετά από τις αρχικές άκαρπες προσπάθειες μας λοιπόν, αποφασίσαμε ότι η μονη η λύση ήταν να γίνουμε φέσι από το σπάνιο home-made malt whiskey που μας είχε δώσει ο ιδιοκτητης του μεγαλύτερου αποστακτηρίου του Αberdeen μετά από στοίχημα που είχαμε κερδίσει παίζοντας ποδοσφαιράκι μαζί του στην pub του St Martin’s μερικές μέρες πριν…
κάποιες ώρες μετά, παραπατώντας πλέον και βλέποντας μια απέραντη θολούρα εκεί που πριν με το αετήσιο βλέμμα μας μπορούσαμε να διακρίνουμε και την παραμικρή κίνηση εντόμου, ξεκινήσαμε για δεύτερη απόπειρα αναζήτησης θηράματος.. κάτσαμε κρυμμένοι πίσω από έναν θάμνο σε στάση γιαπωνέζου καμικάζι-σκοπευτή και περιμέναμε..
περιμέναμε..
περιμέναμε…
περιμέναμε….
δεν είχαν περάσει ούτε 5 λεπτά και χωρίς να το καταλάβουμε αρχίσαμε να ανταλλάσσουμε πρόστιχα mother jokes και λίγο μετά γελάγαμε τόσο πολύ -κομματιασμένοι γαρ- που είχαμε ξεχάσει γιατί είχαμε κάτσει στο συγκεκριμένο σημείο
- you bloody bastard, thats the sickest joke i’ve ever….
η φράση του matthew διακόπηκε από έναν παρατεταμένο ήχο προερχόμενο από την λίμνη μπροστά μας…
σηκωθήκαμε έντρομοι και αντικρύσαμε το πιο σουρεαλιστικό θέαμα που είχαμε δει στη ζωή μας.. ήταν ένα πλοίο viking που έσκιζε τα νερά τις λίμνης..
ήταν άδειο..
η μήπως όχι? με μια προσεκτική ματια παρατηρήσαμε μια κατσίκα καθισμένη αρχοντικά στην πλώρη να παίζει μια μελαγχολική μελωδία στο βιολοντσέλο…
- oi mate!
αναφώνησε ο matthew απευθυνόμενος στην πανέμορφη αλλα ανατριχιαστική συνάμα αυτή κατσίκα
-would you mind switching to a jollier tune? we’re kinda wasted down here and your totally bumming us out
η κατσίκα εναπέθεσε το βιολοντσέλο, άναψε κάτι που έμοιαζε με κουβανέζικο πούρο και κοιτώντας παρα πολύ επίμονα και διαπεραστικά τον matthew άρχισε να ψέλνει ένα κέλτικο μοιρολόι..
ξαφνικά άκουσα έναν δυνατό κρότο διπλα μου, γυρνάω και έντρομος συνειδητοποιώ ότι εκεί που βρισκόταν μέχρι πρότινος ο matthew βρισκόταν πλέον μια νεκροκεφαλή που είχε στερεωμένο πάνω τις ένα μισοφαγωμένο δαμάσκηνο..
δεν σκέφτηκα περαιτέρω, πέταξα την καραμπίνα μου και άρχιζα να τρέχω…
ήταν η τελευταία φορα που πήγα για κυνήγι πάπιας…
