Δεν νομίζω να αμφισβητεί κανείς τα πλεονεκτήματα της ζωηρής φαντασίας.. ειδικά αν είσαι σε θέση να την μετουσιώσεις σε κάτι χειροπιαστό.. αν αυτό το χειροπιαστό είναι και κάτι που μπορεί να σου αποφέρει τα προς το ζην, προσωπικά δεν θα μπορούσα να ζητήσω κάτι άλλο.. δεν θα με ενοχλούσε ιδιαίτερα να ήμουν best-selling συγγραφέας που να γυρνάει τον κόσμο με ένα λαπ-τοπ στην τσάντα..

αλλά το να έχεις υπερ-δραστήρια φαντασία, το να είσαι ονειροπόλος -γιατί αυτό συνεπάγεται- βάζει τρομακτικά ψηλά τον πήχη των προσδοκιών σου άπτην actual ζωή.. σε όλους τους τομείς..

και αν είναι ενδεχομένως καλό να μην σταματάς να έχεις όνειρα όσον αφορά πχ στην καριέρα σου γιατί σου δίνει ένα συνεχές κίνητρο για βελτίωση, τα συχνά ταξίδια σε φανταστικές ιστορίες με ειδυλλιακές υποθέσεις σε κάνουν να βασανίζεσαι από ένα συνεχές αίσθημα ανικανοποίησης..

ανικανοποίηση γιατί όσο αντικειμενικά καταπληκτική και αν είναι μια συγκεκριμένη εμπειρία, ένα συγκεκριμένο ταξίδι, μια συγκεκριμένη σχέση, είναι μετρημένες στα δάχτυλα οι φορές που η ζωή θα ανταποκριθεί πλήρως στα όνειρά σου.. για να το πω πιο συγκεκριμένα, η γκόμενά σου κάτι θα κάνει και θα χαλάσει την εικόνα της the one που έχεις σχηματίσει όταν άκουγες κάποιο τραγούδι και το πινέλλο του μυαλού σου ζωγράφιζε την κοπέλα που κάθε χαμόγελο της θα ήταν μια καλοκαιρινή ανατολή στον ορίζοντα μιας ερημικής παραλίας..

οπότε τι κάνουμε; αναγνωρίζουμε τη ματαιότητα της ύπαρξής μας και παραδινόμαστε στον συμβιβασμό; ή ζούμε κυνηγώντας τις μαγικές εκείνες στιγμές που η πραγματικότητα εφάπτεται του ονείρου;

“A map of the world that does not include Utopia is not worth even glancing at, for it leaves out the one country at which Humanity is always landing.”

Oscar Wilde