Τους τελευταίους μήνες έχω εθιστεί σε δυο καταπληκτικές αμερικάνικες εκπομπές πολιτικής σάτιρας, το daily show (  http://www.thedailyshow.com/ ) και το colbert report ( http://www.comedycentral.com/shows/the_colbert_report/index.jhtml ).

Πραγματικά ξεκαρδιστικός και εύστοχος σαρκασμός του αμερικανικού πολιτικού γίγνεσθαι.. μέσα από αυτή την σάτιρα βγαίνει η πιο αγνή on point κριτική ενός συστήματος σάπιου σε αμέτρητους τομείς.. το κοινό αυτών των εκπομπών είναι κυρίως νέοι μορφωμένοι democrats, με πολύ πιο οξεία αντίληψη των πολιτικών τεκτενομένων από το μέσο Αμερικάνο.. και επειδή ακριβώς αυτή η κοινωνική ομάδα παίζει πρωτεύοντα ρόλο στις εξελίξεις, καλεσμένοι των εκπομπών αυτών έχει υπάρξει η αφρόκρεμα της πολιτικής και της show biz.. στους πρόσφατους συμπεριλαμβάνεται ο Ομπάμα, η Κλίντον και ο Μακέιν..

Επειδή όμως έχω μια έως και γραφική τάση να παραλληλίζω διεθνείς καταστάσεις με τις εν Ελλάδι, απορώ πώς είναι δυνατόν στη χώρα του Αριστοφάνη να απουσιάζει σχεδόν παντελώς η πολιτική σάτιρα στην ελληνική τηλεόραση.. ο Λαζόπουλος είναι ίσως το κοντινότερο, αλλά όταν κριτικάρει θέματα τέτοιου είδους το κάνει ευθέως, όσο στεγνά θα το έκανε ένας αρθρογράφος σε εφημερίδα.. τα αστεία του τα κρατάει για χλευασμό της εκπομπής της Πάνια και αντίστοιχα σοβαρούς στόχους.. προσπαθώ να σκεφτώ κάποιον άλλον, ενδεχομένως στο προφίλ ταίριαζε μόνο η Μαλβίνα και σε στιγμές οι ΑΜΑΝ..

Δεν ξέρω πού να το αποδώσω, ενδεχομένως στην εν γένει έλλειψη χιούμορ της ελληνικής τηλεόρασης, πόσω μάλλον όσον αφορά στο ποιοτικό χιούμορ που απαιτεί η πετυχημένη πολιτική σάτιρα..

Ίσως ενδεχομένως να οφείλεται και στο γεγονός ότι η “αντίδραση στο πολιτικό σύστημα” στη χώρα μας έχει κυρίως τη μορφή μελών αριστερών παρατάξεων να αλλαλάζουν συνθήματα σε πορείες..

Αυτή η επιφανειακή προσέγγιση τις πολιτικής ζωής που αναλώνεται σε συνθήματα  και παραθυράκια σε δελτία ειδήσεων δεν επιτρέπει μια εκ βάθους ενασχόληση με τα κοινά, απόρροια της οποίας θα ήταν η σάτιρα η οποία αποτελεί από τα αρχαία χρόνια ένα από τα πιο ισχυρά μέσα αμφισβήτησης της εξουσίας.. είναι ισχυρό μέσο ακριβώς επειδή χτυπάει συγκεκαλυμένα αλλά στο ψαχνό και επιτρέπει την έκφραση ιδεών που ενδεχομένως θα ήταν κατακριτέες από τό εκάστοτε καθεστώς αν εκφράζονταν άμεσα.. η πολιτική σάτιρα είναι έξυπνη βόμβα, την αμολύεις και ξέρεις ότι το μήνυμα θα βρει τον κατάλληλο στόχο, τα κατάλληλα αυτιά και μυαλά μέσα στο πλήθως ηλιθίων..

Ενδεχομένως όμως η γενικότερη νοοτροπία στην Ελλάδα να είναι αδύνατο να ανατραπεί.. ενδεχομένως οι έξυπνοι νέοι να έχουν χάσει σε ολοκληρωτικό βαθμό ακόμη και την στοιχειώδη επιθυμία ενασχόλησης με τα κοινά (και ποιος μπορεί να τους/μας κατηγορήσει;).. ενδεχομένως να είμαστε καταδικασμένοι η πολιτική συζήτηση να είναι ανταλλαγή κραυγών σε τηλεοπτικά παράθυρα και οι νέες πολιτικές ιδέες αντίδρασης στο status quo να είναι αναμασημένες ιδεολογίες περασμένων δεκαετιών συμπυκνωμένες μέσα σε συνθήματα που ηχούν από ντουντούκες..